‘Onze wereld is oneindig verscheiden, oneindig complex. Maar het bestuur van de samenleving moet eenvoudig zijn. De Chinese wijze Lao-Tze drukte het als volgt uit: “Het bestuur van het land is als het bakken van een klein visje.” Eenvoud in het bestuur is niet simplistisch. Het is dezelfde verlichte eenvoud waarmee de natuur de kosmos bestuurt. Die kwaliteit moet ook bij een politicus te vinden zijn: eenvoud gaat samen met oprecht en echt. In mijn boek Destructieve relaties op de schop - psychopathie herkennen en hanteren dat net verschenen is, laat ik ook de keerzijde zien van ‘echt, eenvoudig en oprecht’ en hoe dit de wortel is van onnoemelijk veel problemen in relaties tussen mensen en in de hele samenleving. Mensen zonder geweten of mededogen die streven naar macht komen vaak op leidinggevende posities terecht, ook in de politiek. Harteloze politiek met een mooie façade hebben we lang genoeg gehad. Het is tijd voor wijsheid en invoelend besturen.’ –Jan Storms
Jan Storms schreef een blauwdruk voor politiek met een spirituele grondslag (verschenen in 1998). Voor alle beleidsgebieden werkte hij keuzes uit, geïnspireerd door de ‘philosophia perennis’ of de ‘eeuwige wijsheid’ die de vaste kern vormt van elke betekenisvolle menselijke beschaving. Sinds de publicatie van dit werk (geschreven voor de inmiddels opgeheven Natuurwetpartij) heeft hij zijn denken in praktische zin nog verdiept en uitgebreid. Bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer in 2010 was hij lijstduwer voor Mens en Spirit, om het idee van politiek met een spirituele grondslag opnieuw te steunen.
Ook leidde Jan Storms in Nederland een jarenlange campagne tegen diverse vormen van genetische manipulatie. Hij noemt het geen technologie, maar ‘praktijken gebaseerd op nepwetenschap’ en ‘wittejassencriminaliteit’.
Drie maanden geleden verscheen zijn boek Destructieve relaties op de schop - psychopathie herkennen en hanteren, waarin hij in eenvoudige bewoordingen een licht werpt op deze meest verborgen en moeilijkst te diagnosticeren geestelijke stoornis. Het boek werd zeer goed ontvangen en is nu reeds toe aan een tweede druk.
Recente optredens in de media:
- AVRO-uitzending: Hoe herken ik een psychopaat?
- Frontier-radio: Vraaggesprek met Jeroen Kumeling over het boek ‘Destructieve relaties op de schop’
- Argusoog-radio: In gesprek met Arend Zeevat over genetische manipulatie en andere onderwerpen
Het gelegenheidsgedicht dat Jan Storms schreef in antwoord op ‘Een nieuwe politiek’ door Adriaan van Dis:
De nieuwe politiek
Mijn broeder stelt het duid–
elijk: hij wenst een nieuw geluid,
een stem die niet gesmoord
wordt door haar eigen echo,
de eigen of een vreemde
overheid die blind beslist.
Zijn er zieners? Kán men met
knapheid ’t land regeren?
Of is er een geheim gefluit,
als bij de bijen, dat alle leden
van een volk aaneen doet kleven
en met één nobel oogmerk
nijveren en neren?
En waarom horen wij dit niet?
Waarom steeds weer die brave eierstruif,
dat krachteloze goedbedoelde,
die benepen lijdzaamheid,
dat klein–profijtbewust serviele?
Omdat voor dit soort
kleinheid velen vielen,
omdat wij allemaal met ons
gebeuzel het gezag bezielen.
Dáárom in ’t landsbestuur
die radeloze rust, dat leeg gebaren
voor de etalage,
het ietsje minder en een melktand meer
en in verkiezingstijd een greep sigaren
uit ónze doos.
Men speurt in het bewind der
lieden van het oud geluid
ons eigen misverstaan
van wie wij zijn.
Maar zien wij naar ons Zelf:
het mensenhart is vrij en fier,
het laat zich met een woud
van wetten niet bepalen.
Niet meer blauw op straat,
zo is bewezen,
maar meer kleur in ’t leven
en tevredenheid,
dat doet de misdaad dalen.
Er is een ongeschreven wet,
die ieder in zijn hart kan lezen
één kracht die, zelf onwrikbaar,
allen in beweging brengt
in één richting, die wij vanzelf
in elke tel van ons bestaan weer zoeken:
meer geluk, de weg naar het
gestadig blijde zijn en groeien,
dát is de drijfveer van onz’ eeuwige natuur.
De staatsman die dit kan verstaan,
de leider die dees wet kan laten bloeien,
die breed genoeg begrijpt, maar
niet te klein of hard ingrijpt,
dat is de man of vrouw die ons kan boeien
als ons Zelf.
Eén enkele druppel nectar maakt
alle zeeën zoet.
Een kleine kern van wijsheid
wekt ons weer tot leven
en komt de politiek ons niet
meer overleden voor
dan zijn wij ’t zelf
die weer het land regeren.
met dank aan Adriaan van Dis voor ‘Een nieuwe politiek’, Herman Gorter voor ‘Mei’, Guido Gezelle voor ‘Bromvlieg’, Friedrich Schiller voor ‘Ode an die Freude’, Jan Henrik Leopold voor ‘Oinou hena stalagmon’, Nescio voor zijn sublieme vergeetachtigheid en Marten Toonder voor een kleine handreiking: ‘Wat leven doet is goed. Al het andere is ongoed.’